Międzynarodowa Rada Archiwów opublikowała i zwróciła się do międzynarodowej społeczności archiwalnej dokument pt.: Politytka MRA w sprawach wymagających oświadczeń publicznych (ICA Policy on Taking a Public Stand / Politique de l’ICA relative à la prise de position publique / Política del ICA sobre la adopción de posturas públicas). Dokument zawiera wskazówki dotyczące oceny zagrożeń wymagających zajęcia publicznego stanowiska przez MRA. Sytuacja taka zachodzi wówczas, gdy zagrożenie staje w sprzeczności ze statutowym celem organizacji jakim jest „promowanie wszelkich możliwych środków służących zachowaniu, ochronie i obronie przed wszelkimi zagrożeniami dziedzictwa archiwalnego ludzkości”[1]. ICA publicznie zajmuje stanowisko wówczas, gdy zawód archiwisty, ochrona dziedzictwa archiwalnego lub wartości leżące u podstaw misji ICA są w sposób istotny zagrożone. Zajmowanie publicznego jest interwencją mającą pomóc w naprawieniu lub poprawie sytuacji. W zależności od kontekstu, publiczne zajęcie stanowiska może służyć propagowaniu zmian, wyrażaniu solidarności z dotkniętymi problemem społecznościami lub potwierdzaniu podstawowych zasad i wartości, którymi kieruje się MRA i które mają wpływ na daną kwestię. Równocześnie MRA zajmując stanowisko publiczne musi pozostawać w zgodzie z zakresem kompetencji organizacji (statutem i innymi deklaratywnymi dokumentami).Równocześnie organizacja nie powinna angażować się w sytuacje, w których nie posiada ona mandatu ani odpowiedniej wiedzy specjalistycznej. Ponadto MRA reprezentuje wszystkich swoich członków i dąży do inkluzyjności co skutkuje dbaniem o to, aby zajmowane przez nią publiczne stanowisko nie tworzyło podziałów i nie polaryzowało stanowisk pośród członków MRA.
Tag: dobre praktyki.
MRA: Wytyczne dotyczące bezpiecznego przechowywania zagrożonych archiwów
W ramach projektu Centrum Zasobów (Le Centre de Ressources / Resource Centre) Międzynarodowa Rada Archiwów przypomniała dokument z 2019 r. „Wytyczne dotyczące przechowywania w miejscu bezpiecznym archiwów zagrożonych” (Principes directeurs concernant l’hébergement en lieu sûr des archives en péril).
Powodem dla którego wybrano tę właśnie publikację jest oczywiście wojna w Ukrainie, która jak już dziś wiemy, ma przebieg niezwykle okrutny, bo popełniane są przez Rosję zbrodnie wojenne na wielką skalę, ale niewyobrażalne zniszczenia dotykają infrastruktury materialnej, słyszeliśmy o zniszczonych muzeach, zapewne także ucierpiały zasoby archiwalne.
Wytyczne zostały opracowane przez dość reprezentatywną grupę roboczą, w skład której weszsły: instytucje międzynarodowe (Międzynarodowa Rada Archiwów, Międzynarodowy Komitet Czerwonego Krzyża, UNESCO); instytucje rządowe: Narodowe Archiwum Finlandii (FinishNationalArchives), Historyczne Archiwum Narodowej Policji w Gwatemali (Historical Archive of the National Police of Guatemala), Narodowe Centrum Pamięci Historycznej Kolumbii (National Center of Historical Memory of Colombia), Narodowe Archiwa Szkocji (NationalRecords of Scotland), Szwajcarskie Archiwa Federalne (Swiss Federal Archives), Szwajcarski Federalny Departnament Spraw Zagranicznych (Swiss Federal Department of ForeignAffairs); Instytucja pozarządowe: Międzynarodowy Instytut Historii Społecznej (International Institute for SocialHistory), UNAM Dokumentacja i Bardania (UMAM Documentation and Research) w Bejrucie (Liban), Uniwersytet w Reding (University of Reading) w Anglii; eksperci indywidualni: Trudy Huskamp Peterson i David Sutton.
Całość prac szwajcarski instytut Sweasspeace (instytut pokojowy).
Dokument dostępny jest w części merytorycznej w językach: angielskim, francuskim, hiszpańskim i arabskim. Całość liczy 8 stron i składa się z preambuły, części A definicji, B zasad składających się z zasad ogólnych, zasad dotyczących treści umów, zasad dotyczących cech instytucji goszczących, zasad szybkiego reagowania. Poniższy tekst jest w części streszczeniem, a w częściach tłumaczeniem roboczym dokumentu.
Czytaj dalej „MRA: Wytyczne dotyczące bezpiecznego przechowywania zagrożonych archiwów”
POLSKA: Katalog dobrych praktyk
Narodowy zasób archiwalny tworzą materiały powstające i gromadzone przez różnorodne podmioty – państwowe, samorządowe, społeczne, prywatne, przez osoby fizyczne. Cenne zasoby z poprzednich epok, mniej lub bardziej odległych, przechowywane są w wielu archiwach i innych placówkach. Stanowią jednak wspólne dziedzictwo kulturowe, będące przedmiotem zainteresowania badaczy naukowych i pasjonatów hobbystów. Opiekunowie tego dziedzictwa zabezpieczali i udostępniali je zgodnie z różnymi zasadami. Z biegiem czasu kontakty różnych środowisk archiwalnych zaczęły być bardziej ożywione, podejmowano współpracę na polu naukowym, a także w praktycznych działaniach metodycznych.
Współpraca łączyła polskich archiwistów państwowych i kościelnych już wkrótce po odzyskaniu niepodległości, a na przełomie XX i XXI wieku stała bardziej intensywna. Najnowszym jej owocem jest dokument „Postępowanie z materiałami archiwalnymi w archiwach kościelnych. Katalog dobrych praktyk. Wersja 1.0”, przygotowany w ramach działania grupy roboczej do spraw archiwów kościelnych powołanej przez Naczelnego Dyrektora Archiwów Państwowych. W jej skład wchodzili przedstawiciele archiwów państwowych i kościelnych, łączący wiedzę i doświadczenie z różnych obszarów dotyczących archiwaliów.