Naukowy Portal Archiwalny
Cywilna Straż Zbrojna Archiwum Narodowego Węgier, która rozpoczęła swoją działalność dokładnie czterdzieści lat temu (1 stycznia 1986 r.), świętowała okrągłą rocznicę powstania. Uroczystość odbyła się 12 stycznia 2026 r., w sali konferencyjnej Węgierskiego Archiwum Narodowego (Magyar Nemzeti Levéltár) w Budapeszcie.
Czytaj dalej „WĘGRY: Od czterdziestu lat uzbrojona ochrona strzeże skarbów Archiwum Narodowego”
Narodowe Archiwum Chin (Centralne Archiwum) zlokalizowane w dzielnicy Changping w Pekinie, uruchomiło niedawno system rezerwacji weekendowych wycieczek studyjnych. W trakcie zwiedzania uczestnicy tych wycieczek odbywają „pełną wrażeń podróż kulturową” pod okiem profesjonalnych przewodników, na własne oczy doświadczając bogatego dziedzictwa kultury chińskiej.
Czytaj dalej „CHINY: Wycieczki studyjne w Archiwum Narodowym w Pekinie”
Rząd Ukrainy podjął kolejny strategiczny krok na drodze do stworzenia nowoczesnego, przejrzystego i zaawansowanego technologicznie archiwum cyfrowego kraju: Ukraina stworzy „Jednolity Państwowy Rejestr Elektroniczny Krajowych Zasobów Informacji Archiwalnych” (Єдиний державний електронний реєстр національних архівних інформаційних ресурсів).
Czytaj dalej „UKRAINA: Cyfryzacja archiwów oficjalnym priorytetem państwa”
Najstarszy dziennik francuski Le Figaro obchodzi w 2026 r. jubileusz dwóchsetlecia istnienia. Gazeta została złożona w 1826 r. przez dziennikarza Maurice Ahoy oraz polityka Etienne Arago. Na rynku wydawniczym pojawiła się jako czterostronicowe pismo satyryczne, które już po dwóch miesiącach zostało sprzedane nowemu właścicielowi Auguste Le Poitevin de L’Égreville. Nazwa nawiązywała do postaci bohater sztuki Pierre`a Beaumarchais „Wesele Figara”. Figaro wypowiedział kwestę będącą mottem nowego czasopisma: „”Bez prawa do krytyki nie ma prawdziwej pochwały”. W 1827 r. Victor Bohain, kolejny właściciel, zatrudnił pierwszego redaktora naczelnego. W 1832 r. w Le Figaro pojawiła się pierwsza reklama. Czasopismo w tym okresie ukazywało się nieregularnie. W 1835 r. z czasopisma satyrycznego zmieniło się na zaangażowane politycznie po stronie monarchistów. Ukazywało się nieregularnie by 1845 r. zniknąć zupełnie. W 1854 r. czasopismo przejął Jeana Hippolyta Augusta Delaunay z Villemessant i Figaro zaczął ukazywać się najpierw jako tygodnik, a od 1866 r. jako dziennik, który osiągając 56 tys. nakładu znalazł się w czołówce paryskiej prasy. W różnych okresach z dziennikiem związani byli Honoré de Balzac, Émile Zola, Alexandre Dumas, Victor Hugo. W czasie Komuny Paryskiej uznano dziennik za burżuazyjny i nie mógł się w trakcie jej trwania ukazywać.
Narodowe Archiwa Japonii planują w 2026 r. zakończyć budowę nowego gmachu archiwalnego w Tokio. Oddanie go do użytku sprawi, iż instytucja ta będzie posiadać trzy lokalizacje: stary Główny Budynek w Tokio, jego Oddział Tsukuba oraz w tej nowej budowli.
Narodowe Archiwa Japonii (National Archives of Japan / 独立行政法人国立公文書館, Dokuritsu Gyosei Hojin Kokuritsu Kōbunshokan), to instytucja wydzielona, powołana do gromadzenia, przechowywania i udostępniania dokumentów historycznych wytworzonych przede wszystkim przez rząd Japonii. Od połowy XIX w. dokumenty administracyjne były gromadzone oddzielnie przez każde ministerstwo. W 1873 r. powstał zalążek biblioteki rządowej, która w 1885 r. stała się biblioteką gabinetową (Naikaku Bunko), będąc wiodącą tego typu instytucją w kraju, specjalizującą się w gromadzeniu starożytnych japońskich i chińskich książek i materiałów archiwalnych. W 1959 r. przewodniczący Rady Naukowej Japonii wydał decyzję ustanawiającą Archiwum Narodowe, celem zapobieżenia rozproszenia i utraty dokumentów urzędowych oraz ułatwienia do nich publicznego dostępu. W 1998 r. w prefekturze Ibaraki utworzono dla tego Archiwum Ooddział Tsukuba (Tsukuba Gakuen Toshiwas), celem poszerzenia bazy magazynowej i poprawy warunków dla przechowywania materiałów archiwalnych. Z czasem jednak i ta dodatkowa lokalizacja stała się niewystarczająca.
W dniu 3 lutego 2026 r. odbyło się robocze spotkanie przewodniczącego Państwowej Służby Archiwalnej Ukrainy Anatolija Chromowa z przedstawicielkami Narodowego Archiwum Szwecji (Riksarkivet) — Karin Åström Iko i Johanną Fries Markiewicz. W spotkaniu, na którym omawiano perspektywy współpracy ukraińsko-szwedzkiej, w szczególności w przygotowaniu wspólnego projektu i wymianie doświadczeń w zakresie pracy archiwów w warunkach wojennych i kryzysowych, wzięli także udział kierownicy państwowych instytucji archiwalnych oraz przedstawiciele branży archiwalnej.
Czytaj dalej „UKRAINA: Spotkanie z przedstawicielkami Narodowego Archiwum Szwecji”
Europejska Branża Regionalna – European Branch of the International Council on Archives (EURBICA) jest jedną dwunastu branż regionalnych Międzynarodowej Rady Archiwów. W obecnej formie funkcjonuje od 2016 r., kiedy została reaktywowana i opracowano nową konstytucję organizacji, zatwierdzoną 9 czerwca 2018 r. EURBICA funkcjonuje od 2001 r. , kiedy na zebraniu inauguracyjnym we Florencji 29 maja archiwiści europejscy postanowili utworzyć regionalny europejski oddział.
Przyjęta w 2018 r. konstytucja reguluje podstawowe zasady funkcjonowania organizacji. Z zasady wszyscy członkowie EURBIBA zamieszkali lub pracujący w Europie mają prawo brać udział w Walnym Zgromadzeniu, które określa politykę i działalność EURBICA, weryfikuje sprawozdania z działalności składane przez Zarząd. Walne zgromadzenie wybiera członków zarządu i z rekomendacji Zarządu zatwierdza nominację na Przewodniczącego Zarządu. Zwyczajne posiedzenia Walnego Zgromadzenia będą odbywać się co dwa lata za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej. Nadzwyczajne posiedzenia w formie bezpośredniej mogą być zwoływane przez Zarząd lub na żądanie co najmniej jednej trzeciej członków z prawem głosu. Składka wpłacana przez członków indywidualnych na MRA uprawnia do aktywnego członkostwa w EURBICA.
EURBICA realizuje ogólne cele Międzynarodowej Rady Archiwów (MRA) w Europie oraz reprezentuje poglądy i priorytety członków regionu przed MRA. Jest związana ogólnymi postanowieniami statutu MRA. Wspiera ludzi, społeczności i podmioty w branży archiwistycznej w Europie poprzez współpracę, solidarność zawodową i dzielenie się wiedzą specjalistyczną. Jej celem jest waloryzacja, ochrona i promowanie dostępu do archiwów w Europie i kluczowych zasobów związanych z historią Europy. Dąży do zapewnienia demokratycznej, inkluzyjnej i dynamicznej przestrzeni dla rozwoju zawodowego, dyskusji i wzrostu środowiska archiwalnego.